Kwas hialuronowy sieciowany

Co to jest kwas hialuronowy sieciowany?

Kwas hialuronowy sieciowany (usieciowany) to forma kwasu hialuronowego poddana procesowi sieciowania – chemicznego połączenia łańcuchów cząsteczek w trwalszą, trójwymiarową strukturę. Naturalny kwas hialuronowy obecny w skórze jest szybko rozkładany przez organizm, dlatego w czystej, nieprzetworzonej formie nie nadawałby się na trwały wypełniacz. Proces sieciowania, najczęściej z użyciem czynnika sieciującego, sprawia, że żel staje się odporniejszy na rozkład enzymatyczny i utrzymuje się w tkankach znacznie dłużej – od kilku miesięcy do nawet półtora roku. To właśnie kwas hialuronowy sieciowany stanowi podstawę nowoczesnych wypełniaczy (fillerów) w medycynie estetycznej. W zależności od stopnia usieciowania, gęstości i wielkości cząsteczek preparaty różnią się właściwościami – jedne są bardziej miękkie i plastyczne, inne gęstsze i mocniej podtrzymujące strukturę.

Sieciowany a niesieciowany kwas hialuronowy

Kluczowa różnica między tymi dwiema formami dotyczy struktury, trwałości i zastosowania. Kwas hialuronowy niesieciowany (płynny, natywny) ma postać bardziej wodnistą, szybko się wchłania i wykorzystywany jest głównie w zabiegach nawilżających – mezoterapii i skinboosterach – gdzie jego zadaniem jest poprawa nawilżenia i jakości skóry, nie trwałe wypełnienie. Kwas hialuronowy sieciowany ma postać gęstego żelu, który utrzymuje się w tkankach długo i służy do mechanicznego wypełniania oraz modelowania. Z niego wykonuje się zabiegi powiększania ust, wypełniania zmarszczek i bruzd, modelowania owalu twarzy czy wolumetrii policzków. Ważna zaleta obu form to odwracalność – kwas hialuronowy, również sieciowany, można w razie potrzeby rozpuścić enzymem hialuronidazą, co zwiększa bezpieczeństwo zabiegów. Dobór formy i gęstości preparatu zależy od celu zabiegu, obszaru oraz oczekiwań pacjenta.

Zastosowania i bezpieczeństwo

Kwas hialuronowy sieciowany stosuje się przede wszystkim jako wypełniacz: do modelowania i powiększania ust, wypełniania zmarszczek i bruzd (np. nosowo-wargowych), korekcji owalu i konturu twarzy, wolumetrii policzków i skroni oraz korekty dolin łzowych. Gęstsze preparaty służą do głębszej wolumetrii i odbudowy struktury, lżejsze – do delikatnej korekty powierzchownych zmarszczek. Zabiegi z jego użyciem należą do najpopularniejszych w medycynie estetycznej. Wykonane przez wykwalifikowanego lekarza certyfikowanym preparatem są uważane za bezpieczne. Możliwe przejściowe działania niepożądane to obrzęk, zaczerwienienie i zasinienie w miejscu wkłucia. Przeciwwskazania obejmują ciążę i karmienie piersią, aktywne infekcje skórne w miejscu zabiegu, choroby autoimmunologiczne w fazie zaostrzenia oraz skłonność do bliznowców. Rodzaj preparatu i technikę podania lekarz dobiera indywidualnie podczas konsultacji.